In het bijzonder voor al die leden die een bijdrage aan ons nieuwe clubblad gaven en met name de inzet van Peter Swelsen , vatte ik het plan op hen op een speciale manier te bedanken. Lang heb ik hierover nagedacht en opeens kwam het idee bij me op om John van den Borst te vragen een kleine bijdrage te leveren aan het blad. Voor die lezers die niet meer precies weten wie hij is, volgt hieronder een korte uitleg:

John van den Borst is zijn damcarriëre als jeugdlid begonnen bij Eureka toen nog aan de Ganzeweide op Heerlerheide. Ook zijn vader Hub en zijn broer Jac zijn lid geweest bij Eureka. Verschillende keren nam hij deel aan het Nederlands kampioenschap en haalde hij zelfs de internationale grootmeester titel (GMI). Jarenlang heeft hij Eureka's Eerste aangevoerd in de landelijke eerste en tweede klasse. Zelfs toen hij later van woonplaats veranderde en verhuisde naar Utrecht bleef hij Eureka trouw. Natuurlijk kon deze situatie niet eeuwig duren en uiteindelijk koos hij voor zijn nieuwe vereniging 'Meurs Denk en Zet' in Culemborg, waar hij tot op heden vooral met de jeugd bezig is en hiermee grote successen boekt.

Nu eenmaal dit plan geboren was rezen er een aantal vragen op . Waar woonde hij nu precies en stond hij wel in het telefoonboek? Heeft hij wel telefoon?...Of is hij misschien geëvalueerd in zo iemand die iedere vorm van communicatie afwijst behalve de verbale ?

Of kon ik misschien op Internet een email adres van hem vinden? Maar van de andere kant: iemand die geen telefoon heeft is waarschijnlijk ook niet happig op een schermpje vol met smiley's en opdringerige e-mails.

Het idee van een mailtje stond mij echter het meeste aan omdat ik er niet vanuit ging dat hij zich mijn persoontje uit een ver verleden nog kon herinneren. En een mailtje sturen was wel zo veilig zo redeneerde ik bij mezelf. Ik kan dan op mijn gemak uitleggen wie ik ook alweer was en in het geval dat mijn verzoek om een bijdrage zal worden afgewezen, kan ik in ieder geval tegen mezelf zeggen dat ik het geprobeerd heb.

Vol goede moed zette ik mijn pc aan en ging aan de slag. Maar ja, na urenlang surfen op internet vond ik van ongeveer driekwart van het KNDB ledenbestand het e-mailadres behalve het adres van John van den Borst! Dan maar proberen een telefoonnummer te achterhalen. De hele site van 'Meurs Denk en Zet' doorgespit maar hier leerde ik alleen maar dat mijn grote voorbeeld lid was van deze vereniging. Uiteindelijk heb ik ergens een adres achterhaald en in combinatie met De Telefoongids op Internet resulteerde dit in een telefoonnummer. Nog onder invloed van dit behaalde succesje draaide ik het nummer op mijn mobieltje en luisterde met een kloppend hart naar de monotone geluiden aan mijn oor. Na een minuut veranderde de frequentie van de tonen en ik waakte uit mijn roes. De beste man was niet thuis! Geheel niet op mijn gemak draaide ik de dag hierna opnieuw het nummer dat ik op een vodje gekrabbeld had. "Misschien is het nummer wel van een totaal onbekende" dacht ik nog, om mezelf enigszins op mijn gemak te stellen. Maar helaas, geen gehoor! "En als hij nu eens niet meer op dit adres woont en pas is verhuisd ?", rees opeens een doemscenario bij me op.

Enigszins teleurgesteld liet ik het plan een aantal dagen varen en bedacht dat ik ook simpelweg het secretariaat van 'Denk en Zet' kon bellen of mailen. Ook nu realiseerde ik me weer dat, als een rode draad door mijn leven, de gewoonte om vaak de moeilijkste weg te kiezen, domweg om het rare idee dat deze vaak een grotere voldoening zou opleveren, eigenlijk gewoon een handicap is. Ook op het bord kies ik meestal voor een soort speltype dat weliswaar prachtige standen oplevert maar onder de streep nog te weinig in zwarte cijfers resulteert.

Een aantal dagen later draaide ik achteloos weer de tien cijfers die mijn telefoon zou verbinden met de regio Utrecht. In de veronderstelling dat er toch niet opgenomen zou worden werd mijn aandacht getrokken naar de avonturen van een spons,met de naam Bob en slechts gekleed in een vierkante broek, die zich op enkele meters van mijn zitplaats afspeelde.

"Met John van den Borst" klonk het ineens in mijn rechteroor. De spons begon te lachen en uit wraak snoerde ik zijn mond met de afstandsbediening van het toestel dat hem bij mij in de woonkamer bracht. Lang leve de technologie! Met een bonkend hart en een trilling in mijn stem antwoordde ik en zei mijn naam.

"Hoi Marcel.." klonk het opgewekt aan de andere kant .."hoe is het met je?"

De frequentie van mijn hartslag was op slag normaal en resoluut beantwoordde ik zijn vraag en vertelde hem het doel van mijn telefoontje. De spons werd inmiddels gestoken door talloze kwallen en voldaan richtte ik mijn aandacht tot de man waarmee ik nog een klein kwartiertje door een dun draadje sprak. John was blij te horen dat de toestand bij Eureka zich gestabiliseerd heeft en met plezier en haast vanzelf-sprekend, doneert hij , ondanks zijn overvolle agenda een bijdrage in de vorm van een 'woordje tot de leden' met enkele partijfragmenten.

De vragen aan het begin van dit stukje waren dus geheel ongegrond. Natuurlijk kende hij mij nog en net als de meeste mensen heeft hij gewoon telefoon en ook een pc met internetverbinding. Gelukkig maar...

Zo kan ik jullie met gepaste trots dan ook de bijdrage van ons erelid presenteren.

Veel plezier bij het lezen!

Marcel.

---

• As time goes by door John van den Borst.